سنگنبشته پارسی
سنگنبشته پارسی
سال ۱۳۸۶، به یکباره، خبری آمد که «سنگنبشتهای هخامنشی در پی احداث جادهای در جزیره خارگ کشف شدهاست». خبر به سرعت و وسعت تبدیل به موضوع روز رسانهها و مجامع فرهنگی شد. دکتر علیاکبر سرفراز از تهران، همراه تیم خود، به خارک رفت و با یاری تیم محلی سازمان میراث فرهنگی استان بوشهر، پس از بررسیهایی قدمت اثر را تایید و برای خواندن متن درخواست کمک کردند. دکتر بشاش، متخصص زبان و خط پارسی باستان، به منطقه رفت و پس از بازدید و برداشتهای میدانی، خط را متعلق به پارسی باستان تشخیص داد و چنین ترجمه کرد:
«آبادان کردم این سرزمین را به آبی گوارا».
پس از اعلام این متن بحثها و گپوگفتهای زیادی در میان اهالی فرهنگ و تاریخ مطرح شد. این سنگنبشته بر روی سنگی مرجانی با طول و عرض تقریبی یک متر است . گفته میشود، قدمت آن به ۲۴۰۰ سال پیش و زمان هخامنشیان باز میگردد.
این کتیبه بر سطح بالایی و رو به آسمان صخره،است؛ بدون تراش یا صیقلکاری و یا قاببندی سطح حامل آن نویسنده شده است،هر چند که نگارش کتیبه بر کف زمین عجیب به نظر میرسد، اما این تصمیم ظاهراً به دلیل کمبود مفرط صخرههای سنگی سخت در منطقه است، جزیره خارک از صخرههایی مرجانی تشکیل شده که تنها لایهای نازک از سطح بالایی آن سختی مناسبی دارد و لایههای زیرین و برش عمودی آن، دارای ترکیبی از بقایای مرجانها و دیگر جانداران دریایی با شن و ماسه است که امکان ایجاد سطحی هموار برای کتیبهنویسی بر روی آنها بدست نمیآید.
این سنگنبشته که میتوانست سند مهمی برای تاریخ ایران و سابقه حضور ایران در خلیج فارس باشد، متاسفانه خوب مراقبت نشد، و در خرداد ماه سال ۱۳۸۷، توسط افرادی ناشناس و بهعمد، با شیء نوکتیز مابین حروف کتیبه را تخریب شد که در اثر این موضوع ۷۰ درصد نوشتههای این کتیبه به شدت آسیب دید و در حال حاضر تنها یک خط از این کتیبه سالم ماندهاست.
به سفارش سازمان میراث فرهنگی استان بوشهر، بنای یادمانی برای این سنگنبشته طراحی شد (مهندس نگار جوکار، مهندس بهروز مرباغی)، که متاسفانه اجرا نشد.
منبع:وب سایت جامع گردشگری بوشهرو
